Strafrechtelijke verdediging
Advocaat

Vrijheidsbeneming volgens artikel 72 van de Wet op het Ministerie van Binnenlandse Zaken mag niet langer dan 24 uur duren. De persoon moet eerder worden vrijgelaten als de gronden wegvallen. Iedere vrijheidsbeneming na die termijn vereist een afzonderlijke rechtsgrond en een passende beslissing van de bevoegde autoriteit.

Het formeel in staat van beschuldiging stellen verlengt op zichzelf de politiedetentie niet. Een bevel van de officier van justitie tot vrijheidsbeneming gedurende ten hoogste 72 uur volgens artikel 64, lid 2, van het Wetboek van Strafvordering is een afzonderlijke maatregel om de beschuldigde voor de rechter te brengen bij een verzoek om voorlopige hechtenis; deze maatregel volgt niet automatisch.

Het recht op rechtsbijstand ontstaat onmiddellijk bij vrijheidsbeneming of daadwerkelijke beperking van de bewegingsvrijheid.

Rechtsgrond: Artikelen 72–74 van de Wet op het Ministerie van Binnenlandse Zaken; Artikel 64, lid 2, van het Wetboek van Strafvordering.

Een FORMEEL BESCHULDIGDE PERSOON is iemand die volgens de voorwaarden en procedure van artikel 54 van het Wetboek van Strafvordering formeel die procespositie heeft gekregen. In de onderzoeksfase wordt dit geregeld door artikel 219. In de gerechtelijke fase heeft de persoon tegen wie de beschuldiging wordt behandeld de positie van verdachte ter terechtzitting.

Recht op verdediging — onmiddellijk.

Een VERDACHTE TER TERECHTZITTING is de persoon tegen wie de beschuldiging in de gerechtelijke fase wordt behandeld. Een gerechtelijke procedure kan worden ingeleid door een tenlastelegging van de officier van justitie of, voor strafbare feiten die op particuliere klacht worden vervolgd, door een klacht van het slachtoffer. Deze positie is dus niet beperkt tot zaken die door een tenlastelegging worden ingeleid.

Recht op verdediging — onmiddellijk.

Een getuige moet na een rechtsgeldige oproeping verschijnen en naar waarheid verklaren, tenzij de wet weigering toestaat. De voornaamste rechten zijn:

• Weigeren te getuigen in de gevallen van artikel 119 en weigeren vragen te beantwoorden die de getuige of de in artikel 121, lid 1, van het Wetboek van Strafvordering genoemde naasten strafrechtelijk zouden kunnen belasten. Niet iedere getuige heeft een onvoorwaardelijk recht iedere verklaring te weigeren.
• Bij het verhoor worden bijgestaan door een advocaat en deze raadplegen volgens artikel 122, lid 2. Afwezigheid van de advocaat zonder geldige reden verhindert het verhoor niet.
• Aantekeningen gebruiken die de getuige bezit over cijfers, data en andere voor de verklaring relevante informatie; vergoeding ontvangen voor een verloren werkdag en gemaakte kosten; en intrekking verzoeken van handelingen die zijn rechten en rechtmatige belangen schenden volgens artikel 122, lid 1.
• Worden gehoord op de plaats waar de getuige zich bevindt wanneer ziekte of een beperking het verschijnen verhindert, volgens artikel 120, lid 2. Verhoor via een rogatoire opdracht of videoverbinding is geen onvoorwaardelijke keuze die uitsluitend aan de getuige toekomt.
• Beschermingsmaatregelen ontvangen wanneer voldoende gronden een reëel gevaar aantonen, op verzoek van de getuige of met diens instemming, volgens artikel 123; en de wettelijke rechtsmiddelen gebruiken tegen maatregelen die de getuige raken.

Rechtsbijstand kan worden gevraagd zodra een oproeping is ontvangen. De toepasselijke rechten en een toegestane weigering te getuigen hangen af van de procespositie en de concrete vraag.

Rechtsgrond: Artikelen 119–123 van het Wetboek van Strafvordering.

Begint een getuige tijdens het verhoor zichzelf belastende verklaringen af te leggen, dan moet de autoriteit het verhoor onderbreken en de rechten volgens artikel 139, lid 7, uitleggen. Verdere waarborgen zijn toegang tot een advocaat, gesubsidieerde rechtsbijstand en vertolking wanneer aan de desbetreffende voorwaarden is voldaan; overeenkomstige regels gelden voor confrontaties volgens artikel 143, leden 6–10.

Rechtsgrond: Artikel 139, leden 7–11, en artikel 143, leden 6–10, van het Wetboek van Strafvordering.

Een slachtoffer is een natuurlijke persoon die door een strafbaar feit vermogensschade of immateriële schade heeft geleden. In de gerechtelijke procedure kan het slachtoffer deelnemen als particuliere aanklager en/of civiele eiser.

Een benadeelde rechtspersoon is een organisatie die door een strafbaar feit vermogensschade heeft geleden. In de gerechtelijke procedure kan zij deelnemen als civiele eiser.

Recht op verdediging — onmiddellijk.

Een slachtoffer dat vermogensschade of immateriële schade heeft geleden door een strafbaar feit dat door het openbaar ministerie wordt vervolgd, heeft het recht als particuliere aanklager aan de gerechtelijke procedure deel te nemen.

Het recht op rechtsbijstand in iedere fase van de gerechtelijke procedure.

Het slachtoffer van een strafbaar feit dat op particuliere klacht wordt vervolgd, kan als particuliere klager de vervolging voor de rechter instellen en voortzetten.

Het recht op rechtsbijstand in iedere fase van de gerechtelijke procedure.

Het slachtoffer of zijn erfgenamen, alsmede rechtspersonen die door het strafbare feit schade hebben geleden, kunnen binnen de strafrechtelijke procedure een civiele schadevordering instellen en als civiele eisers deelnemen.

Het recht op rechtsbijstand in iedere fase van de gerechtelijke procedure.

Personen tegen wie een civiele vordering is ingesteld, anders dan de strafrechtelijke verdachte, nemen als civiele verweerders deel aan de gerechtelijke procedure.

Het recht op rechtsbijstand in iedere fase van de gerechtelijke procedure.

Het recht op rechtsbijstand — onmiddellijk bij oplegging van een strafprocesrechtelijke dwangmaatregel.

Het recht op rechtsbijstand — onmiddellijk bij oplegging van een bestuursrechtelijke dwangmaatregel.

Het recht op rechtsbijstand — onmiddellijk bij oplegging van een bestuursrechtelijke dwangmaatregel.

Weigering van toegang volgens artikel 14 van de Schengengrenscode is een individuele, gemotiveerde beslissing die aan de betrokkene wordt meegedeeld en waarvoor de toepasselijke beroepsprocedure geldt. Zij is niet gelijk aan een afzonderlijk inreis- en verblijfsverbod. Gegevens over de weigering worden alleen in het EES opgenomen wanneer de persoon en de grenssituatie binnen het toepassingsgebied daarvan vallen.

Rechtsbijstand kan worden gevraagd zodra de toegang wordt geweigerd; bij daadwerkelijke vrijheidsbeneming gelden ook de waarborgen tegen onrechtmatige vrijheidsbeneming.

Het recht op rechtsbijstand — onmiddellijk bij kennisgeving van de weigering of zodra deze op andere wijze bekend wordt.

Rechtsbijstand, ondersteuning en vertegenwoordiging bij verzoeken om asiel, status of tijdelijke bescherming in Bulgarije. Bijstand in verband met bestuursrechtelijke dwangmaatregelen: plaatsing in een bijzonder centrum voor tijdelijke opvang van vreemdelingen, vrijheidsbeneming volgens de Wet op het Ministerie van Binnenlandse Zaken of plaatsing in een transitzone of ophoudruimte bij een grensdoorlaatpost.

Recht op verdediging — onmiddellijk.

Het recht op rechtsbijstand — onmiddellijk vanaf de eerste proceshandeling betreffende de persoon in verband met een verzoek om gedwongen medische maatregelen volgens artikel 89 van het Wetboek van Strafrecht, waaronder gedwongen voorgeleiding, vrijheidsbeneming, oproeping of benoeming of horen van een forensisch psychiatrisch deskundige; in ieder geval uiterlijk bij indiening van het verzoek van de officier van justitie volgens artikel 427 van het Wetboek van Strafvordering.

Het recht op rechtsbijstand — onmiddellijk vanaf het eerste overheidshandelen dat rechten raakt of de bewegingsvrijheid beperkt, waaronder tijdelijke opname volgens artikel 154 van de Gezondheidswet; in ieder geval uiterlijk bij het verzoek van de officier van justitie of de eerste oproeping volgens artikelen 157–158 van de Gezondheidswet.

→ Besturen na alcohol- of drugsgebruik: voor het basisdelict volgens artikel 343b, lid 1, van het Bulgaarse Wetboek van Strafrecht is een alcoholconcentratie in het bloed vereist van meer dan 1,2‰, vastgesteld volgens de voorgeschreven procedure. Artikel 343b, lid 2, betreft afzonderlijk het besturen met meer dan 0,5‰ na een onherroepelijke veroordeling voor het feit in lid 1. Besturen na gebruik van drugs of druganalogen, vastgesteld volgens de voorgeschreven procedure, wordt geregeld door leden 3 en 4.

→ Weigering van een test: strafrechtelijke aansprakelijkheid vereist de specifieke voorwaarden van artikel 343b, lid 6 — besturen en een test weigeren na een eerdere administratieve sanctie voor een van die handelingen — of lid 7, betreffende het weigeren van een test of niet opvolgen van een onderzoeksbevel na betrokkenheid bij een verkeersongeval. Volgens lid 8 wordt geen straf opgelegd wanneer de weigering volgens lid 6 of 7 voortvloeit uit omstandigheden buiten de macht van de persoon. Ontbreken de bestanddelen van een strafbaar feit, dan moet administratieve aansprakelijkheid volgens de Wegenverkeerswet worden onderzocht.

→ Besturen zonder het juiste rijbewijs of tijdens een rijontzegging: artikel 343v, lid 1, vereist besturen tijdens een rijontzegging na een eerdere administratieve sanctie voor dezelfde handeling. Lid 2 betreft herhaald besturen zonder het juiste rijbewijs binnen één jaar na de administratieve sanctie.

→ Niet-geregistreerde motorvoertuigen en kentekenplaten: de afzonderlijke strafbare feiten van artikel 345 kunnen van toepassing zijn; vervalsen, uitwissen of beschadigen van een voertuigidentificatienummer wordt beoordeeld volgens artikel 345a. Niet iedere technische onregelmatigheid is een strafbaar feit.

→ Een bestuurder zonder rijbewijs of onder invloed van alcohol of drugs een motorvoertuig laten gebruiken: het verbod staat in artikel 102, lid 1, punt 1, van de Wegenverkeerswet, met administratieve gevolgen indien de wettelijke voorwaarden zijn vervuld. De persoon die het voertuig verstrekt, kan slechts strafrechtelijk aansprakelijk zijn als het concrete gedrag voldoet aan de bestanddelen van een ander toepasselijk strafbaar feit.

→ Ongevallen met gewonden: de artikelen 342 en 343 gelden wanneer de bestanddelen van een verkeersdelict zijn vastgesteld. Bij dood door schuld of matig of zwaar lichamelijk letsel door onvoorzichtigheid veroorzaakt door andere weggebruikers, waaronder gebruikers van niet-gemotoriseerde voertuigen, moeten afhankelijk van de feiten ook de algemene strafbare feiten in artikelen 122 en 133 worden onderzocht.

Rechtsbijstand moet onmiddellijk worden gezocht, zowel door degene wiens aansprakelijkheid wordt onderzocht als door benadeelden. De toepasselijke versie van de strafwet hangt af van de datum van de handeling en de regel van de gunstigere wet in artikel 2.

Rechtsgrond: Artikelen 2, 122, 133 en 342–345a van het Wetboek van Strafrecht; Artikelen 102, 174 en 177 van de Wegenverkeerswet.

De bevoegdheid van militaire gerechten wordt geregeld door artikel 396 van het Wetboek van Strafvordering, behalve voor strafbare feiten die onder de bevoegdheid van het Europees Openbaar Ministerie vallen. De hoedanigheid van de persoon en de wettelijke voorwaarden zijn bepalend, niet alleen de benaming van het strafbare feit.

→ Militairen en de overige categorieën die uitdrukkelijk in artikel 396, lid 1, worden genoemd; bij militairen hoeft de handeling niet noodzakelijk tijdens de uitoefening van militaire taken te zijn gepleegd.

→ Reservisten in actieve dienst binnen de vrijwillige reserve en personen in oorlogsdienst, volgens artikel 396, lid 1, punt 4.

→ Burgerpersoneel van het Ministerie van Defensie, de Bulgaarse strijdkrachten, onder de minister van Defensie ressorterende structuren of de Nationale Beschermingsdienst, voor strafbare feiten tijdens of in verband met hun taakuitoefening, volgens artikel 396, lid 1, punt 6.

→ Burgers die als deelnemers handelen met personen uit de categorieën van artikel 396, lid 1, zoals geregeld in artikel 396, lid 2.

Structuur / rechterlijke instanties: 1. Een militair districtsparket en het overeenkomstige militaire gerecht in Sofia, Plovdiv of Sliven. 2. Het Militaire Appèlparket en Militaire Hof van Beroep in Sofia. 3. Het Hof van Cassatie.

Maatregelen ter verzekering van aanwezigheid: de gewone maatregelen van artikel 58 moeten worden onderscheiden van de bijzondere maatregelen van artikel 401 voor personen onder artikel 396, lid 1, punt 4: nauw toezicht binnen de eenheid en vrijheidsbeneming in de kazerne of gewone detentievoorzieningen.

Het recht op rechtsbijstand ontstaat onmiddellijk overeenkomstig de procespositie; bij vrijheidsbeneming vanaf de beperking van de vrijheid.

Rechtsgrond: Artikelen 396, 399, 401 en 405 van het Wetboek van Strafvordering.

• Rechtsbijstand moet onmiddellijk worden gezocht. Er moeten een volmacht en een passend veilig communicatiekanaal worden geregeld.
• Onderzoeken en verzoeken met bijstand van een advocaat: uitoefenen van rechten op inzage, rectificatie of verwijdering volgens de toepasselijke procedures voor SIS, INTERPOL/CCF en EUROPOL. Dit is geen enkele zoekopdracht die alle signaleringen van gezochte personen omvat; inzage kan rechtmatig worden beperkt. De CCF houdt toezicht op INTERPOL-gegevens en is geen strafgerecht. EUROPOL vaardigt geen Europese aanhoudingsbevelen uit.
• Een INTERPOL Red Notice is geen internationaal aanhoudingsbevel. De gevolgen en een bevoegdheid tot aanhouding hangen af van het toepasselijke recht. Het ontbreken van een vermelding in de openbare signaleringsdatabase bewijst niet dat iemand niet wordt gezocht.
• Vertrouwelijkheid: cliëntinformatie wordt alleen verwerkt en verstrekt voor zover noodzakelijk en met naleving van de wet en het beroepsgeheim. Rechtsbijstand omvat niet het ontwijken van justitie of een garantie dat wettelijk vereiste informatie wordt achtergehouden.
• Zwijgrecht en bescherming tegen zelfincriminatie: de omvang daarvan hangt af van de procespositie. Vraag rechtsbijstand voordat u uitleg geeft of documenten ondertekent; wettelijke identificatie- en verschijningsplichten blijven gelden.
• Bewijs voor een minder ingrijpende maatregel: adres, familie- en arbeidsbanden, rechterlijke beslissingen en medische documenten.
• Reizen: laat het risico van een overeenkomst met een signalering en van aanhouding volgens de toepasselijke procedure beoordelen.
• Vrijwillig verschijnen: rechtmatige afspraken en communicatie met de bevoegde autoriteiten via een advocaat. Geen toezegging dat geen aanhouding plaatsvindt of dat een bepaalde maatregel wordt toegepast; iedere wettelijk beschikbare waarborg vereist een individuele beoordeling.

Rechtsgrond: INTERPOL — Red Notices; EUROPOL — recht op inzage.

Recht op verdediging — onmiddellijk bij vrijheidsbeneming. Het inschakelen van twee advocaten wordt sterk aanbevolen: één in de uitvoerende staat, waar u vastzit, voor de procedure en de vrijheidsbeperkende maatregel; en één in de uitvaardigende of verzoekende staat voor garanties, het specialiteitsbeginsel, verjaringstermijnen, documenten, waarborgen over detentieomstandigheden, de procedure en gezondheid, onderhandelingen en mogelijke intrekking of wijziging van het EAB.

Voor transacties in Sofia 1000, Bulgarije; de regio Centraal-Macedonië, Griekenland; en de regio Provence-Alpes-Côte d’Azur, Frankrijk, met het doel onjuiste praktijken en vastgoedfraude te voorkomen.

Rechtsbijstand en advies bij aanvraag van een wapenvergunning bij het Ministerie van Binnenlandse Zaken, en juridische vertegenwoordiging bij bezwaar of beroep tegen weigering van afgifte of intrekking van een bestaande vergunning.